http://www.facebook.com/media/set/?set=a.177499345684617.27205.100002736571466&type=3
Hierboven de link naar de foto’s van de expositie-opening. Er waren meer dan 200 mensen. Dat was hartverwarmend.
Professor Wim Crouwel leidde de tentoonstelling in waarna een kort optreden van the Amsterdam Chamber Theatre volgde. Tot 18 februari 2012 is het mogelijk om nog steeds te komen kijken.
En van 6 januari t/m 29 februari zijn er nog meer schilderijen te zien in Arttra Amsterdam.
De opbrengst van de tentoonstelling gaat naar de stichting Ben Joppe. Deze stichting heeft als doel ondersteuning te bieden aan talent op het gebied van de Nederlandse symfonische muziek en beeldende kunst.
|
ARTTRA GALERIE
|
||||||
|
Tentoonstelling van schilderijen van Ben Joppe in ARTTRA
Van 6 januari tot 29 februari 2012. Klank en kleurimpressies van Ben Joppe (1915-2007), een leven lang in dienst van de kunst en de muziek.
|
||||||
|
||||||
| In 1993 keerde de schilder Ben Joppe terug naar zijn geboortegrond Zierikzee om zich geheel aan het schilderen te wijden. Hij was tot de slotsom gekomen dat zijn schilderkunst in deze omgeving het beste tot bloei zou komen. En dat deed ze ook: zijn productie was enorm, en de kracht van zijn doeken was ongeëvenaard. Ritmische patronen in heldere kleuren, direct op het doek gebracht met het paletmes. Uitingen van direct en ongecompliceerd gevoel, met diepgang vanwege enorme levenservaring en eruditie… (1).Op 39 jarige leeftijd komt Ben Joppe via veel omzwervingen in 1954 in Japan terecht. Hier kwam hij in contact met de avantgarde. Hij ontmoette Shiko Munakata, een groot liefhebber van Vincent van Gogh. Deze Munakata, ontwikkelde een nieuwe expressionistische stijl in de houtsnijkunst. De zogenaamde Sosaku Hanga geheten. Munakata raadde Ben Joppe aan om ook in deze stijl te gaan werken. In 1957 kreeg hij waarschijnlijk als eerste niet-Japanner de ereprijs van de Japanse Hanga-Association.
Deze houtsnijkunst begon in de 17e eeuw in Japan, in eerste instantie als betaalbare illustraties van gedichten en geliefden. Hierdoor kwam de zogenaamde Ukiyo-e stijl op, een weergave van de gewone man uit de lagere klassen. Deze stijl mondde uit in de Ukiyo stijl of wel de zwevende wereld. Poetisch verteld door de Japanse priester-schrijver Asai Ryoi, die in zijn boek Ukiyo-Monogatari beschrijft, dat de mens vooral in het nu moet leven. Zo min mogelijk moet streven naar materiële zaken en moet genieten van de pracht van de natuur, zorgenloos en optimistisch. Het leven vooral zien als een pompoen drijvend op de stroom van de rivier…..Joppe droeg deze Zenboeddistische levensvisie tot het einde van zijn leven, een warm hart toe. Een andere inspiratiebron voor Joppe was de muziek van Claude Debussy(2). Volgens Debussy bestaat zijn muziek uit kleuren en afgepaste ritmes gebaseerd op o.a. natuurervaringen. Dit is precies de omschrijving die je ook aan de schilderkunst van Joppe kunt toedichten. Een van Debussy’s beroemdste werken is het symphonische klankgedicht ‘La Mer’. Ook Debussy is met zijn ‘La Mer’, beïnvloedt door Japan. Als illustratie van zijn werk koos hij ’De golf’ van Hokusai. Een van de beroemdste kunstenaars van de Ukiyo-e stroming. Hokusai(1760-1849), Debussy (1862-1918), Munakata(1903-1975) en Joppe (1915-2007) hebben de overeenkomst dat ze allen geboren zijn in onbemiddelde laag opgeleide milieu’s en ondanks vele persoonlijke tegenslagen, aan het einde van hun levensjaren een geheel eigen stijl hebben voortgebracht, waar de huidige generaties nog steeds van genieten. Alle rivieren stromen naar zee, waarin geen golf hetzelfde is……. Marianne Schutte
(1. Tekst van Marty Bax uit het Zeeuws Tijdschrift 2011 nr 3-4) De opbrengst van de tentoonstelling gaat naar de stichting Ben Joppe. Deze stichting is in 2007 opgericht door Ben Joppe, met als doel ondersteuning te bieden aan talent op het gebied van de Nederlandse symfonische muziek en kunst in het algemeen. Er is tevens een helder boek verschenen geschreven door de kunsthistorica Marty Bax: Ben Joppe, de schilder van het onmogelijke. Van 14 januari tot 18 februari zijn houtdrukken van Joppe te zien in Steendrukkerij Amsterdam, op de Lauriergracht 80 in Amsterdam. Speciale openstelling in ARTTRA op zaterdag 14 januari, 14.00 tot 16.00 uur. Tentoonstelling van schilderijen van Ben Joppe in ARTTRA: ARTTRA – Tweede Boomdwarsstraat 4 – 1015 LK AMSTERDAM: |
Mijn tweede youtube met mijn schilderijen gecombineerd met Haitink-Debussy.
Ben Joppe
Met trots kan ik de eerste expositie in Amsterdam presenteren: Steendrukkerij Amsterdam en de Stichting Ben Joppe nodigen u van harte uit om de opening bij te wonen van de tentoonstelling. De expositie Ben Joppe is van 14 januari t/m 18 februari 2012. De opening is op 14 januari 2012 om 16.00. Wees erbij!
Op facebook - http://www.facebook.com/events/198261730263787/
In de expositie komen twee belangrijke invloeden samen. Ben werkte jarenlang in Japan als kunstenaar, als promotor van het Philips Phonogram label, en als directeur van het Nederlands Paviljoen op de Wereldtentoonstelling Osaka ’70. Kort daarop werd hij privésecretaris van Bernard Haitink, dirigent van het Koninklijk Concertgebouworkest in Amsterdam. Deze functie zou Ben tot 1991 vervullen.
Beste lezers,
Het werkje van vandaag is een vlugge, in olieverf op papier gemaakte improvisatie. Je zou het ook een schets in olieverf kunnen noemen, maar zie het als een op zichzelf staand artistieke uiting die met Zen en kalligrafie te maken heeft. Ook al stamt dit werkje uit mijn Japanse tijd – dus inmiddels uit een ver verleden, voelt het als gisteren.
Na een werksessie blijft er vaak wat verf op mijn palet over, en kan ik het niet laten om er nog snel wat losse werkjes op papier mee te maken. Zo ontstaan er, vaak zonder veel na te denken, zeer directe, ‘intuïtieve’ resultaten: je kan het vergelijken met vingeroefeningen van pianisten.
In deze werkjes kun je elementen uit de natuur herkennen, zoals een bloem of en waterval met goudvissen, maar in mijn streven gaat het mij er vooral om te laten voelen wat er in mijn hart leeft.
Sayônara !
Mijn eerste YouTube, wat is uw mening?
Zoals beloofd zien jullie hier mijn winnende monoprint, genaamd ‘Dark Moon’, waar ik het in mijn
vorige post over had.
Mijn vriend kunstenaar Shikō Munakata was enthousiast geraakt over mijn werk en had me
aangemoedigd om met een aantal prints mee te doen aan het jaarlijkse concours van de Hanga
association. Maar dat ik bij mijn eerste deelname de ereprijs zou winnen kwam als een volkomen
verassing: ik raakte op slag ‘wereldberoemd’ in Japan!
Eigenlijk was de techniek die ik hanteerde heel eenvoudig. Die had ik afgeleid van de Sosaku Hanga
(‘creatieve houtdruk’). Ik gebruikte door mijzelf uitgesneden vierhoekige planken, die ik met inkt
bestreek, om ze vervolgens handmatig op vlak liggende vellen papier af te drukken. Zo simpel
als ‘bonjour’! Deze directe, constructieve werkwijze stelde me in staat om op een speelse, intuïtieve
manier tot resultaten te komen: een bekende kunsthistorica uit die tijd – Ellise Grilli – trok zelfs een
interessant parallel tussen mijn scheppingsproces en het werk van Piet Mondriaan!
Tot de volgende keer!
Dag mensen, hier ben ik weer.
Painting is a state of mind! In mijn voorgaande post heb ik het vooral gehad over het ondergaan en verwerken van impressies uit de natuur in verf. Deze keer wil ik graag iets laten zien waarbij architectuur en het gebruik van geometrische vormen het uitgangspunt waren.
In de jaren vijftig raakte ik in Japan bevriend met de gerenommeerde meester in de hanga (houtgravure) Shikō Munakata. Hij moedigde me aan met de Japanse houtsnij-techniek aan het werk te gaan en waagde ik me voor het eerst aan het produceren van houtsneden. Ik had mezelf voorgenomen zuivere abstracte composities in zeer vereenvoudigde beeldtaal te maken: simpele constructies van lijnen, vierkanten en rechthoeken… eenmalig tot uiting gebrachte emoties volgens de methode van de monoprint. In de volgende post leg ik uit wat monoprint precies inhoudt en hoe deze techniek heeft geleid tot het maken van het werk ‘Dark Moon’ waarmee ik als eerste niet-Japanner in Japan de eerste prijs won van het nationale concours van de hanga-association.
Hier ben ik weer. Deze keer wil ik wat over poëzie vertellen. Vanaf mijn jeugd is poëzie altijd belangrijk voor me geweest. De omschrijvingen van de natuur vanaf de vroege Duitse romantiek maar ook het gevoel voor natuur dat spreekt uit de muziek van o.a. Mahler of Debussy boeiden mij. Ik las de gedichten van René Char, Rainer Maria Rilke en Walt Whitman. In Japan had ik kennis gemaakt met Zen-poëzie waarin het vaak ging in een paar woorden het ongrijpbare van een bepaalde gemoedstoestand te vangen, meestal door associatie met iets uit de natuur. Het werk wat ik jullie vandaag laat zien komt voort uit mijn drang om dat gevoel voor poëzie in mijn kunst kwijt te raken. De rustgevende harmonieën van kleur in de natuur en alle emoties die ik voelde tijdens een wandeling in de Canadese bossen en hun meren kwamen terecht in dit schilderij.
Volg mij!